W tej sprawie szczególnie kontrowersyjne jest przypisywanie winy pasażerowi pojazdu, który:

• nie strzelał,
• nie decydował o oddaniu strzału,
• nie kierował działaniami,
• nie miał realnego wpływu na przebieg zdarzeń.

1. Legalny wjazd i obecność: Umowa z wojskiem

To fundament sprawy. Osoby przebywające na terenie pasa ćwiczeń taktycznych nie znalazły się tam przypadkowo. Ich obecność opierała się na formalnej współpracy z jednostką wojskową.

Kluczowe fakty dotyczące wjazdu:

• Wjazd był reglamentowany, zgłaszany i akceptowany przez wojsko.
• Osoba wjeżdżająca miała pełne prawo zakładać, że teren jest dopuszczony do wykonywania określonych czynności.

Trudno przypisać pasażerowi "kłusownictwo", skoro brak jest sprawstwa i zamiaru - elementów absolutnie podstawowych w prawie karnym.

2. "Kłusownictwo" wobec pasażera? Brak czynu i narzędzi

W odniesieniu do osoby towarzyszącej pojawia się fundamentalne pytanie: gdzie jest czyn? Przypisywanie pasażerowi udziału w polowaniu jest prawnie ryzykowne, ponieważ ta osoba:

• nie posiadała broni,
• nie oddała strzału,
• nie wykonywała żadnych czynności charakterystycznych dla polowania,
• była obecna wyłącznie jako osoba towarzysząca.

Wniosek: Samo "bycie obok" nie czyni z człowieka sprawcy przestępstwa. Oczekiwanie, że pasażer będzie analizował niuanse administracyjne umów wojskowych, jest oderwane od rzeczywistości.

3. Zarzut nieudzielenia pomocy: Brak świadomości zagrożenia

To najbardziej problematyczny punkt aktu oskarżenia. Przestępstwo nieudzielenia pomocy wymaga umyślności. Oznacza to, że sprawca musi:

• Wiedzieć (lub godzić się z tym), że inna osoba znajduje się w stanie bezpośredniego zagrożenia życia.
• Mimo tej świadomości - zaniechać działania.

Jeśli uczestnicy byli przekonani, że strzał był chybiony lub dotyczył zwierzęcia (szopa pracza), a po strzale nie było żadnych sygnałów o obecności ludzi, to zarzut ten jest logicznie i prawnie trudny do obrony. Nie można "nie udzielić pomocy" komuś, o kim nie wie się, że jej potrzebuje.

4. Logika zachowania po zdarzeniu

Zachowanie uczestników po oddaniu strzału nie pasuje do tezy o świadomości popełnienia przestępstwa. Zamiast ucieczki czy paniki, mieliśmy do czynienia z zachowaniem rutynowym:

• Normalne opuszczenie terenu.
• Brak oznak ukrywania się.
• Meldowanie wyjazdu zgodnie z procedurą obiektu.

Jest to silna przesłanka świadcząca o tym, że pasażer nie miał pojęcia o tragicznych skutkach zdarzenia w chwili jego trwania.

5. Zakaz odpowiedzialności zbiorowej

Prawo karne nie uznaje zasady "odpowiadacie razem, bo byliście razem". Skoro pasażer nie miał kontroli nad bronią ani decyzją o strzale, próba uczynienia go współodpowiedzialnym może być postrzegana jako sztuczne "dociążanie" aktu oskarżenia.